Kijkend naar mijn trouwring denk ik terug aan het afgelopen jaar. Ik kan met volle borst roepen dat ik tevreden ben met mij leven. Al dacht ik daar gistermiddag even anders over. Ik stond op het vliegveld van San Pedro Sula en moest afscheid nemen van mijn leven in Honduras. Marco Borsato, alias Marco Tornado of de Koltrui, zong ooit: “Afscheid nemen bestaat niet”. Nou meneer Borsato, dat voelde gisteren toch heel anders. Ik moest even een dik traantje wegpinken toen ik de security doormoest en voor een lange tijd vaarwel moest zeggen tegen Raul en Cesar, mijn twee maatjes de afgelopen jaren, mijn schoonfamilie en natuurlijk mijn echtgenote en beste vriendinnetje die zo snel mogelijk naar Nederland moet komen.  Via Nueva York, waar ik een weekje blijf, kom ik op 25 mei terug.

De afgelopen maand stond voor mij een beetje in het teken van mijn terugkomst naar Europa. Door de wereldwijde recessie waren in april veel van mijn studenten gestopt met hun lessen. Nieuwe cursussen begon ik niet meer omdat dat een beetje al bedrog voelde, immers zou ik Honduras spoedig verlaten. Door het wegvallen van veel werk had ik dus meer tijd mij voor te bereiden op mijn aanstaande vertrek. Gelukkig, want er moest nog een hoop gedaan worden voordat ik op reis ging.

Ik zet net even Skyradio aan en hoor dat ik moet stemmen op de “baby van het jaar” www.babyvanhetjaar.nl. Need I say more…

Dus, voordat ik mijn reis aantrad moest ik mijzelf en Rosa verzekeren dat ik in Nederland alvast kan beginnen met de procedure om voor Rosita een verblijfsvergunning aan te vragen.  Daarvoor heeft men in Nederland altijd formulieren nodig. Ik heb een keuze gemaakt van drie belangrijke papieren t.w. de huwelijksakte, de verklaring omtrent het gedrag en een uitreksel uit het geboorteregister. Een jaar eerder nam ik een aantal papiertjes mee naar Honduras om mijn huwelijk te sluiten. Ik wist dus ongeveer wat ik zou moeten doen om de Hondurese papieren gereed te maken voor gebruik in Nederland. Ze moesten vertaald worden en voorzien van een apostille stempel om het desbetreffende document te legaliseren. Een telefoontje naar het Nederlandse consulaat in Tegucigalpa gaf mij duidelijkheid over de procedure. Zij zouden de taken van de vertaling en de legalisatie op zich nemen. De documenten stegen door deze actie van 1 tot wel 450 euro in waarde.

Op de dag dat Rosa en ik naar de hoofdstad gingen om de paperazzen op te halen hadden we ook, na twee weken wachttijd, een afspraak kunnen maken bij de Amerikaanse ambassade. Het leek mij een goed idee een visum voor Rosa aan te schaffen zodat zij in de toekomst door de VS kon reizen, immers zijn de vluchten honderden dollars goedkoper als je vlucht via Miami of New York gaat en niet via Costa Rica of Mexico. Raul en Xinnia hadden twee weken eerder al een visum gekregen, welk traject een hele rondsloop is. Niet alleen wordt je als crimineel behandeld (je bent immers een illegale immigrant die wellicht,onterecht, de hoofdprijs in de wacht gaat slepen) ook is het nog een heel gedoe. Zo moet men eerst bij de bank 180 dollar betalen om een afspraak te maken. Daarna moet met een heleboel papieren invullen op internet en daarnaast verzoeken ze je een tiental papieren te halen bij banken, scholen, werk enz. Na bijna drie weken hadden we het allemaal rond en vertrokken we naar Tegucigalpa. Om 07.00 uur stonden we, zoals ons gezegd werd, voor de deur om drie kwartier later het gebouw te betreden. Er volgde een eerste instructie: venster 1: controle betaling (natuurlijk) en vingerafdrukken. venster 2: Interview met de beslissingnemer.

Rosa’s visum werd geweigerd. Waarom? Ik weet het niet, het zal het quotum geweest zijn… de mensen voor ons kregen een volmondig ‘JA’ te horen. Het interview ging als volgt:

Rosa: “Goedemorgen”
Amerikaan: “Paspoort. Hoe lang wil je in de VS blijven?”
Rosa: “Nou, het zit zo, wij zijn  getrouwd en we willen in Nederland gaan wonen en de vluchten over de VS zijn goedkoper.”
Amerikaan: “Aha. En uw man is ….”
Rosa: “Duitser”
Amerikaan: “Aha, Duitser. Heeft u een verblijfsvergunning in Honduras?”
Philip: “Nee”
Amerikaan: “Hoezo niet dan? Hoe lang zijn jullie getrouwd?”
Rosa: “Twee manden”
Amerikaan: “Aha, vandaar. Ik zie dat u bij de bierbrouwer werkt. Hoe lang al?”
Rosa: “Twee jaar”
Amerikaan: “Sorry, maar u komt niet in aanmerking voor een VS-visum. Dag”
Rosa en ik waren verbaasd. we stonden met open mond. Hij had geen enkel papier gevraagd. Drie uur in de rij voor 2 minuten interview?

Rosa: “Maar, mag ik vragen waarom?”
Amerikaan: “U heeft mij niet genoeg de indruk gegeven dat u sterke banden heeft in Honduras en dus terug komt. Dit papiertje geeft u meer uitleg. Dag.”

Op het papiertje stond inderdaad (“The United States considers every applicant of the US non-immigrant visa as an illegal immigrant unless the applicant can prove otherwise”) dat we niet genoeg de indruk hadden gewekt dat Rosa terug zou gaan na haar vakantie in de VS.

Makkelijk gezegd natuurlijk als we net hadden uitgelegd dat Rosa in Nederland gaat wonen. Ik ben zelden zo boos geweest. Rosa, vrolijk als ze is, kon na een uurtje alweer lachen. bij mij duurder dat een paar uur langer. Rosa moest Kasper in Ecuador opbellen zodat we even over voetbal konden praten en even over gringo’s konden schelden. Het is nog niet eens zozeer het antwoord zelf maar meer de manier waarop het tot stand kwam. Niet alleen bij ons, maar ook bij anderen. Eigenlijk hebben we twee weken besteed en zijn drie uur mensonterend behandeld en dat alles voor een koopje van bijna 200 dollar. Rosa had geen kans, anders had meneer zijn hoge aantal afgegeven visa moeten verantwoorden aan zijn baas…

Maar ze slaan ons niet uit het veld. Een tegenslag op zijn tijd mag ook wel. Tot nu toe gaat alles met Rosa volgens plan. We hebben samenwoont, we hadden de mooiste bruiloft, ik heb een supervrouw, zij een kale Duitser, en Rosa is bezig haar laatste vakken te halen voor haar, zoals het lijkt, bachelor diploma. Als het goed is wonen we over een jaar al een tijdje samen in ons huisje en kan ze genoeg Nederlands dat ze kan vragen waarom het ‘typisch Gurk’ is als de bus voor je neus wegrijdt, waarom Jeroen nooit een echtgenote had, waarom Monique weer in het buitenland is, of het altijd zo een weer blijft en of ze ook een raar oranje petje op mag tijdens een oefenwedstrijd Nederland – Andorra (die overigens gelijkgespeeld wordt).

De toekomst ziet er mooi uit. We moeten het alleen de komende maanden zonder elkaar uithouden.

www.babyvanhetjaar.nl.... ik kan het nog niet bevatten…